Το άρθρο, βασισμένο σε μελέτη της διαΝΕΟσις υπό τον καθηγητή ΕΜΠ Κωνσταντίνο Αραβώση, παρουσιάζει μια κριτική εικόνα της διαχείρισης υγρών αποβλήτων στην Ελλάδα.
Πρόοδος, αλλά με αστερίσκους: Η Ελλάδα κατατάσσεται τέταρτη στην ΕΕ ως προς τη σύνδεση του πληθυσμού με Εγκαταστάσεις Επεξεργασίας Λυμάτων (ΕΕΛ), με ποσοστό που αγγίζει το 95%. Ωστόσο, το 2023 μόλις το 53% των εγκαταστάσεων συμμορφωνόταν πλήρως με τις απαιτήσεις της αντίστοιχης Ευρωπαϊκής Οδηγίας.
Λειτουργικά κενά: Πολλές μονάδες έχουν προβλήματα στη δευτεροβάθμια επεξεργασία, τα παλαιωμένα δίκτυα υποφέρουν από διαρροές, ενώ οι περιβαλλοντικοί έλεγχοι είναι αποσπασματικοί και χωρίς συστηματική δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων. Ιδιαίτερα υστερούν οι μικροί οικισμοί κάτω των 2.000 κατοίκων.
Χαμένη ευκαιρία στην επαναχρησιμοποίηση: Από τις 275 ΕΕΛ, μόνο δύο εφαρμόζουν πρακτικές επαναχρησιμοποίησης των επεξεργασμένων λυμάτων — μια τεράστια χαμένη ευκαιρία, ειδικά σε περίοδο εντεινόμενης λειψυδρίας και αυξημένων αναγκών σε γεωργία και τουρισμό.
Η ιλύς ως αναξιοποίητο κεφάλαιο: Το στερεό υπόλειμμα της επεξεργασίας (ιλύς), που περιέχει πολύτιμα θρεπτικά στοιχεία, καταλήγει κυρίως σε χωματερές. Μόνο οκτώ μονάδες τη διαθέτουν για επαναχρησιμοποίηση.
Το άρθρο προτείνει ενοποίηση και ενίσχυση των ΔΕΥΑ, ψηφιοποίηση ελέγχων, αποκεντρωμένα συστήματα για μικρούς οικισμούς, εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου για επαναχρησιμοποίηση και ενεργειακή αναβάθμιση των ΕΕΛ (π.χ. αξιοποίηση βιοαερίου, φωτοβολταϊκά).
H διαχείριση λυμάτων δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απλή τεχνική υποχρέωση, αλλά ως στρατηγικός πυλώνας βιώσιμης ανάπτυξης στο πλαίσιο της κλιματικής κρίσης.
Πηγή: www.news247.gr